روزنامه كارگزاران:
از گذشته تا حال، در تمام سالهای پس از انقلاب، هر دولتی كه زمام امور اجرایی كشور را بهدست گرفته، به اقتضای اوضاع و احوال جامعه و نیز به اتكای نوع نگرش فرهنگی و گرایش سیاسی خود، شاخصها و ویژگیهایی را برای معرفی خود به مردم ارائه كرده است. دولت دوران جنگ را با مشخصههای اقتصاد متمركز و برنامهریزی شده، حداقل معیشت عمومی با گرایش آشكار به سود گروههای آسیبپذیر، منابع و مصارف محدود و نیز مدیریت تمام عیار عرصههای فرهنگی و سیاسی و اجتماعی میتوان تعریف كرد. دولت پس از جنگ نیز كه بعدها به عنوان «دولت سازندگی» معروف شد از آغاز با ارائه مشخصههای سیاسی و فرهنگی و اقتصادی خاص خود، سطح انتظار عمومی را نسبت به خود مشخص كرد. گسترش رفاه و رونق اقتصادی و گشودن نسبی دروازههای اقتصاد بازار در قالب سیاستهای تعدیل، عطف توجه به امور زیربنایی و پرهیز یا فروكاستن از شیوههای متمركز و شبهسوسیالیستی عدالت اجتماعی و احاله این هدف به بازدهی رشد و توسعه اقتصادی در مقیاس ملی از ویژگیهای شناخته شده آن دولت بهشمار میرود. ادامه مطلب را بخوانید »