آذر ۳۰
برخیزیم!
به دست افشان نسیم عشق،
به ضرباهنگ نكیسای آسمان،
و به ترنم همسرایی باران و برگ!
برخیزیم،
به آیین بدرقه پاییزنازنین،
به گلچرخ پیشواز فصل رقص برف،
و به ساقدوشی ، نه!
به هم آغوشی زیباترین باكره سیاه چشم!
یلدا!
سلام برتو!
كه دوشیزه ترینی!
بی كرانه ای، اما…
طلوع سپیده را گریزی هست؟!
خواه اندكی دیر، اندكی دور یا نزدیك!
احمد پورنجاتی
۳۰/۹/۸۶