دلتا

۳ پاسخ به “قلندران يخي”

1. فرهاد جعفری گفت:
   روز ۱۲ آبان ماه ۱۳۸۶ در ۷:۵۱ ب.ظ

   آقای پورنجاتی عزیز

   بسیار خوشحالم که بر حسب اتفاق و یک وبگردی از سر بیکاری؛ شما را دوباره یافتم. می نویسم دوباره چون:

   خوب به خاطر دارم که چطور هر هفته منتظر رسیدن «ارزش ها» به مشهد بودم تا سرمقاله های دلنشین شما را بخوانم. و در برابر چشمان متعجب روزنامه فروش که بهم می گفت\” از شما بعید است آقای جعفری که ارزش ها بخوانید!\” ؛ تقریبا همه ی صفحاتش را دور می انداختم و از همانجا توی خیابان شروع می کردم به خواندن نوشته هایی محتشم و مفخم که فارغ از محتوا و مضمونش ؛ پرده برداری نویسنده از «کلماتی متروک اما گوشنواز » و «واژه سازی» های هنرمندانه اش مرا مجذوب خود می کرد.

   راستش را بخواهید؛ هیچ یادم نمی آید که نوشته ی «بچه مسلمان» دیگری جز شما را گذاشته باشم جلوی دستم و بارها و بارها خوانده باشم اش تا سبک نویسنده دستم بیاید.

   اما بعد:
   این نوشته تان را خواندم. برایم تعجب آور بود. از این حیث که شما به عنوان یک «بچه مسلمان» با همان ابزاری به نقد رقیب خود (احتمالا آقای احمدی نژاد و چه بسا….) نشسته اید که یک «سکولار» به نقد یک دینگرا می نشیند!

   می خواهم بگویم:
   شما و آقای احمدی نژاد اگر درهیچ کجا موانست و مجانستی نداشته باشید؛ دست کم در اعتقاد به ظهور منجی (امام دوازدهم شیعیان) که دارید نه؟!

   اگر با این انتقاد یک سکولار روبرو شوید که «اعتقاد به منجی و امام زمان، یک عقیده ی متوهمانه است» چه پاسخی برایش دارید؟!
   همان پاسخ را آقای احمدی نژاد (یا هر کس دیگر که منظور نظر شما در این نوشته است) می تواند به شما بدهد و بهتان ثابت کند «متوهم» نیست!

   اگر این پاسخ قانع تان نمی کند؛ لابد پاسخ آیت الله خمینی در خرداد ۴۲ وقتی گفت «یاران من در گهواره ها شیر می خورند» (و جمعی از مراجع و روحانیون را حتی به خنده واداشت و لابد برخی ها هم در گوشی به هم گفتند \”طرف متوهم است\”) برای تان کافی باشد تا دریابید که:
   میان «رویا» و «توهم» فرق است!

   اگر باز هم درنیافتید:
   شاید اصرار بر ادامه ی یک جنگ هشت ساله به قصد فتح قدس ؛ بتواند شما را در این باره متقاعد کند که اگر امری توهمی ست؛ همه جا توهمی ست و درباره ی همه کس توهمی ست!
   (می خواهم بگویم این خیلی جالب است که راه درمان خودشیفتگی و توهم را \”آشتی با عقلانیت\” می خوانید! توالی جالبی باید داشته باشد این نسخه برای دینگرایان شیعه. و می خواهم اضافه کنم ای کاش این جسارت را داشته باشید که  توهمی در گذشته را هم ، گاه گداری بهش بپردازید)

   اما اگر باز هم نخواستید قبول کنید؛ بد نیست که یاد تئوری «گفتگوی تمدن ها»ی جناب خاتمی بیافتید تا دریابید که اگر وقاعا و حقیقتا چنین اموری «توهمی» هستند؛ کم نبوده اند آدم های متوهم! مشکل فقط اینجاست که شما تازه یادش افتاده اید!

   و یک نکته ی دیگر:
   «دری به تخته خوردن» و رو کردن بخت و اقبال به کسی نمی تواند منافاتی با شایستگی هایش داشته باشد. اگر منصف باشید و خوب بنگرید:
   خود شخص شما (و بسیاری چون شما) دری به تخته خورد که تا حد معاونت وزیر هم بالا رفتید. و گرنه ببینم؛ اگر دری به تخته نمی خورد و نظام پیشین نمی رفت و نظام فعلی نمی آمد؛ شما کجا بودید الان اخوی؟! (جز همین مطب یا آزمایشگاه پزشکی که الان درش هستید؟! آن هم حداکثر؟!)

   و یک نکته ی دیگر:
   حدی که شما برای شخص خود قائلید؛ هرگز نمی تواند ملاک «تعریف حد برای دیگری» (و در حقیقت \”حد واقع بینی\”) باشد. بدین معنا که اگر کسی حد بالاتری برای خود قائل بود، بتوانید او را متوهم بدانید!
   از کجا معلوم که شما حدی کمتر از آنچه استحقاقش را دارید، برای خود متصور نیستید؟!

   و یک نکته دیگر در حاشیه (که مربوط به نظر نمی رسد اما به نوعی اتفاقاً مربوط است):
   بسیار شنیده ام و خوانده ام که دولت و رئیس جمهور فعلی را پوپولیست می خوانند.

   می خواهم بپرسم که آیا به نظر شما این مسئله از اینجا ناشی نمی شود که برای نخستین بار پس از انقلاب اسلامی (و البته تاریخ معاصر) نه یک فرزانه مثل آیت الله خامنه ای و نه یک ایدئولوگ مثل بنی صدر و نه یک نظریه پرداز مثل هاشمی رفسنجانی و نه یک فیلسوف مثل محمد خاتمی؛ بلکه شخصی «از همین مردم» رئیس جمهور شده است؟!

   می خواهم بپرسم:
   آیا این مسئله از آنجا ناشی نمی شود که اغلب اتهام زنندگان دچار عارضه ی «خود نخبه بینی حاد» هستند؟! «خود شیفته» اند و افلاطون وار، گمان می کنند کسی جز «نخبگان فیلسوفان» حق حکومت کردن ندارد؟!

   جناب پورنجاتی
   آقای احمدی نژاد؛ لولای دری ست که تا به حال بر پاشنه ی نخبه ها و «خود نخبه بین ها» چرخیده. در انتخابات نهم و علیرغم میل شما نخبگان؛ حکومت به دست «مردم» افتاد تا در نخستین فرصت آن را به شایسته ترین هایش واگذار کند.
   این چیزی ست که شما و دوستان را عصبانی می کند. آنقدر که بین «رویا» و «توهم» خط فاصله نمی گذارید. و آنقدر که غیر منصفانه؛ او (یا مثل او) را «متوهم» و «پوپولیست» میخوانید.

   در انتها:
   امیدوارم از لحنم نرنجیده باشید. من نمی توانم احساس واقعی ام را پشت آدابی تصنعی پنهان کنم. همانطور که در پست قبلی تان(بی دروغ؛ بی نقاب) از ایرانیان خواسته اید تا رک و راست و صادقانه و بی واهمه حرف شان را بزنند.

   با احترام: فرهاد جعفری
   (ضمنا: آیا اجازه دارم گاه و بیگاه مطالبی از وبلاگ شما را در گفتمگفت منتشر کنم؟ و ایا اجازه دارم لینک آن را در فهرست زنجیرک های آن قرار دهم؟!)

2. فرهاد جعفری گفت:
   روز ۱۴ آبان ماه ۱۳۸۶ در ۱۲:۰۲ ب.ظ

   با سلام
   ممنون که اجازه دادید لینک وب سایت تان را در گفتمگفت بگذارم و گاهگداری از مطالب تان استفاده کنم. و البته ممنون که اجازه دادید هر چه می خواهد دل تنگم بگوید؛ بگوید.

3. فرهاد جعفری گفت:
   روز ۱۷ آبان ماه ۱۳۸۶ در ۱۲:۲۷ ق.ظ

   جناب پورنجاتی
   مرا ببخشید. حالا که فکر می کنم می بینم تند رفتم با شما. نمی دانم چرا گاهی اینچنین می شوم. شاید به این دلیل که پرم از گلایه. شاید برای اینکه اگر جایی داد نکشم (جایی که می دانم آزاری نمی بینم اگر داد بکشم) می ترکم.

   خواننده ای امروز برایم نوشته بود: نوشته هایت خنکای مطبوعی دارد. طوری که درد آدم را تسکین می دهد و آرام اش می کند. اما معلوم است که به کلمات و جملات و احساس ات مهار می زنی. جلوی خودت را می گیری. که تند نروی. که نرم سخن بگویی. که داد نکشی. اما خوب که نگاه می کنم؛ می بینم که روی یک بشکه باروت داغ و ملتهب نشسته ام!

   دیدم که راست می گوید. زیر این خاکستر سرد و نرم و نازک؛ ملتهبم و دارم می سوزم.
   و فهمیدم که چرا گاه و بیگاه؛ در جایی تند می روم. در جایی که می دانم آزاری نمی بینم.
   ممنون که تحمل کردید. ممنون که به رویم نیاوردید.

نظر دهید