در جاری ولوله ی گرم زمزمه های خیس در این شب های ورم كرده ،
در سرخی دشت خون گرفته ی چشمان ساقدوش سحر ،
در سپهر بی كرانه ی هزاران هزار پیشانی خاكسار تا خروس خوان ،
و سرانجام ، در پیچ و تاب گردباد برخاسته از یك جهان بغض ترك خورده ،
ناگهان در پس كوچه های خلوت سرگشتگی و شیدایی شب های قدر ، این پرسش گریبان وجودم را گرفت:
“از علی مظلوم تر كسی یا چیزی هست؟”
خواستم بگویم هرگز!
اما دیدم عادلانه نیست.
چیزی بسیار مظلوم تر از علی هست كه بی تردید علی خود نیز بر مظلومیت آن اشكبار و داغدار است:
“مرام علی”
“علی” را دشمنان آگاه و دغل كارش كشتند ، یك بار برای همیشه! اما “مرام علی” را دوستان نادان یا داعیه داران فریبكار دوستی و پیروی و جانشینی اش كشته اند ، می كشند و تاسپیده دم رستگاری انسان ، چه بسا بارها خواهند كشت!
آیا “مرام علی” مظلوم ترین همه تاریخ نیست.
نیمه شب ۲۱ رمضان
روز ۱۱ مهر ماه ۱۳۸۶ در ۹:۵۱ ب.ظ
سلام
بارها غبطه خوردم و خود را شماتت کردم که چرا کتاب مولا مانند او مهجور است. و ما هیچ تلاش ارزشمندی در جهت معرفی آن نکرده ایم. نهج البلاغه کتاب انسان سازی که خود نزدیکترین دوست و همراه قرآن کریم است چه سهم کمی در زندگی پر قیل و قال امروزی ما دارد.
به یاد دارم دراوایل انقلاب بنیادی تاسیس شد تا تلاشی و سازمانی و اکنون ما بی اطلاع از بنیاد نهج البلاغه.
در همان دوران در نخستین کنگره نهج البلاغه با اندیشمندانی از جهان عرب برخورد کردم که نهج البلاغه را مثل قرآن حفظ بودند و عجیب اینکه این جماعت عموما اهل سنت بودند و بعضا مسیحی لبنانی و سوری.